Een eerste NEI-sessie voelt voor veel moeders spannend. Je weet niet precies wat er gaat gebeuren, of je het “goed” doet, en of je moet praten over dingen waar je liever niet over begint. Dat is heel normaal.

Je hebt misschien al gehoord van NEI therapie, maar weet niet precies wat het is. Dat snap ik. In dit artikel leg ik uit wat NEI therapie is, hoe een sessie verloopt, voor wie het kan passen en wat het niet is. Ik ben Lisanne en werk met moeders die vastlopen in patronen, stress en overprikkeling. Ik schrijf dit zoals ik het in een kennismakingsgesprek uitleg: eerlijk en zonder grote beloftes.

Je zit in de auto op weg naar je werk en denkt aan het huilende gezichtje dat je net achterliet bij de opvang of op school. Of je zit in een vergadering en checkt stiekem je telefoon, want misschien heeft school gebeld. Schuldgevoel als werkende moeder is voor de meeste vrouwen geen incident, het is een constante ondertoon die meeloopt door je dag. Op je werk voel je je schuldig omdat je er met je hoofd niet altijd bij bent. Thuis voel je je schuldig omdat je moe bent, afwezig, of "nog even" op je laptop kijkt.De meeste moeders denken dat dit gevoel betekent dat ze iets fout doen. Dat als ze maar beter zouden plannen, harder zouden werken aan balans, of gewoon "meer aanwezig" zouden zijn, het schuldgevoel wel zou verdwijnen. Maar wat als schuldgevoel niet gaat over wat jij fout doet, maar over de manier waarop werk en moederschap in Nederland zijn ingericht, en over wat jij onderweg bent kwijtgeraakt aan jezelf? In dit artikel lees je waarom schuldgevoel bij werkende moeders zo wijdverspreid is, wat de cijfers laten zien, en vooral: wat je er concreet aan kunt doen.

De laatste schooldag is geweest. De agenda is leeg. Eindelijk zes weken zonder broodtrommeltjes inpakken, BSO-roosters en "mama, mag ik nog even..." tussen twee Teams-calls door.

Je kijkt naar je agenda en ziet alleen maar rollen. Moeder. Werknemer. Partner. Planner van verjaardagen, regelaar van de opvang, degene die onthoudt wanneer de schoenen te klein zijn geworden.

Je staat op maandagochtend op en voelt het meteen: die zware, trage weerstand. Je zet koffie, je maakt de kinderen wakker, je pakt de opvangtas in. En toch...Je werkt al jaren. Vroeger gaf het je energie. Nu vreet het je leeg.Als werkende moeder ken jij dit gevoel misschien maar al te goed. Dat knagende gevoel op zondagavond. De spanning op je borst als je je laptop openklapt. Het schuldgevoel dat aan twee kanten trekt: als moeder én als professional.Maar hier is wat de meeste mensen je niet vertellen: die weerstand is geen zwakte. Het is informatie.

Moe zijn als moeder is normaal, toch?

Je functioneert. Je regelt. Je zorgt.

Je weet dat er iets moet veranderen in je werk.