Je functioneert. Je regelt. Je zorgt.
En toch voel je diep vanbinnen dat jij, de echte jij, er al een tijdje niet meer is.
Niet dramatisch, niet opeens. Maar ergens onderweg is er iets stiller geworden. Iets van jezelf dat je vroeger wel kende: wat je wilde, waar je energie van kreeg, wie je was als je niet in een rol zat.
Als dit herkenbaar klinkt, ben je niet alleen. En er is niets mis met je.
Hoe het begint: van vrouw naar 'iedereen's alles'
Het gaat zelden met een grote klap. Het sluipt erin.
Eerst was er de zwangerschap, de bevalling, de kraamtijd. Je lichaam veranderde, je slaap veranderde, je agenda veranderde. En daarmee , zonder dat je er bewust voor koos, veranderde jij.
Je werd moeder. Maar ergens in die overgang ben je ook iets anders geworden: de persoon die beschikbaar is. Die regelt. Die zorgt dat het klopt, dat iedereen eet, dat de afspraken staan, dat het werk ook gewoon doorgaat.
En je deed het goed. Zo goed zelfs, dat niemand, ook jij niet, doorhad dat jij zelf steeds minder ruimte innam.
De rollen die je draagt
Als moeder draag je niet één rol, maar tientallen tegelijk. Je bent:
- De zorgverlener die aanvoelt wanneer iemand iets nodig heeft
- De regelaar die alles in goede banen leidt
- De werknemer die haar best doet en niet wil laten merken dat het zwaar is
- De partner die ook daar aanwezig probeert te zijn
- De vriendin die er voor anderen is, maar zelden om hulp vraagt
- De persoon die zichzelf als laatste op de lijst zet, als ze er al op staat
Al die rollen vragen iets. Aandacht, energie, tijd. En al die rollen zijn écht, ze zijn niet nep, niet overdreven. Maar als je ze allemaal tegelijk draagt, blijft er weinig ruimte over voor de rol die niemand van je vraagt maar die het allerbelangrijkste is: gewoon jezelf zijn.
Wanneer functioneren overgaat in overleven
Er is een moment, en voor veel moeders is het een stil moment, zonder heldere grens ,waarop "druk" verandert in iets anders. Waarop je niet meer functioneert vanuit kracht, maar vanuit doorzettingsvermogen.
Je gaat door omdat het "nog wel lukt". Omdat er geen ruimte is om te stoppen. Omdat jij degene bent die het bijhoudt.
Aan de buitenkant ziet het er goed uit. Je werkt, je zorgt, je regelt. Maar vanbinnen kost het je steeds meer. Je bent sneller op. Minder geduldig. Dingen die je vroeger energie gaven, geven nu niets meer. Je geniet minder. Piekert meer. Slaapt slechter.
En toch blijf je doorgaan, want je hebt toch geen keus?
Vijf signalen dat je jezelf bent kwijtgeraakt
Jezelf kwijtraken gaat zelden gepaard met één groot signaal. Het zijn de kleine dingen die zich opstapelen. Herken je een of meer van het volgende?
- Je weet niet meer wat jij wilt
Als iemand vraagt "wat wil jij?", is het eerste wat opkomt: wat anderen nodig hebben. Jouw eigen wensen en verlangens zijn zo lang op de tweede plek gezet dat je ze nauwelijks meer hoort. - Je bent sneller geïrriteerd dan vroeger
Kleine dingen triggeren je enorm. Niet omdat je een slecht humeur hebt, maar omdat je onderbewust al zo lang over je grens gaat dat je systeem op spanning staat. - Je gaat door omdat het "nog wel lukt"
Aan de buitenkant lijkt alles onder controle. Maar vanbinnen weet je allang dat het niet meer klopt. Alleen: je neemt je eigen signalen niet serieus genoeg. - Je geniet minder van dingen die je vroeger energie gaven
Dingen die je vroeger opvrolijkten of herstelden, voelen nu vlak. Je doet ze nog, maar het effect is er niet meer. - Kiezen voor jezelf voelt meteen als 'alles of niets'
Zodra je denkt aan verandering, schiet de onrust erin: *Kan dit wel met kinderen? Is dit niet egoïstisch? Wat als alles instort?* Verandering lijkt zo groot dat je liever niets doet.
Waarom 'gewoon even rust nemen' niet genoeg is
Het logische antwoord op al het bovenstaande lijkt: neem rust. Plan een weekendje weg. Doe een middagje niets.
En dat helpt.. even. Maar daarna is de rust voorbij, en is alles er gewoon weer.
Dat komt omdat rust het patroon niet verandert. Het geeft je systeem even lucht, maar het pakt niet aan wat er werkelijk speelt: de manier waarop je denkt over jezelf, over wat je mag willen, over kiezen voor jezelf.
Zolang je diep vanbinnen gelooft dat jouw behoeften minder belangrijk zijn dan die van anderen, zolang grenzen stellen voelt als iets wat je moet *verdienen*, zolang je jezelf pas iets gunt als alles voor iedereen geregeld is, zolang blijf je in hetzelfde patroon zitten.
Rust pauzeert het patroon. Maar het doorbreekt het niet.
De eerste stap: beginnen bij jezelf, niet bij je agenda
De meeste vrouwen die bij mij aankloppen denken dat ze hulp nodig hebben bij hun werk: een ander cv, een andere baan, een andere planning. En soms is dat ook een deel van het verhaal.
Maar bijna altijd begint het antwoord eerder. Niet bij de agenda, maar bij de vrouw die de agenda bijhoudt.
Want pas als je weer weet wie je bent, wat je nodig hebt en wat écht bij je past, pas dan kun je keuzes maken die ook echt kloppen. Niet wat logisch is. Niet wat van je verwacht wordt. Maar wat bij jou past, nu.
Dat is de kern van hoe ik werk: we beginnen niet met een carrièreswitch. We beginnen bij jou.
Wat loopbaancoaching hierbij doet
In een 1-op-1 loopbaancoachingstraject van drie maanden onderzoeken we samen:
- Waarom je vastloopt en wat dit met je patronen te maken heeft
- Wat jij écht nodig hebt, niet wat handig is of wat past in het plaatje
- Welk werk en leven nog bij jou passen, nu je de moeder bent die je geworden bent
- Welke keuzes je mag gaan maken, zonder alles op te gooien
Je hoeft niet te weten waar het naartoe gaat. Je hoeft alleen open te staan voor de vraag.
Wat NEI hieraan toevoegt
Soms weet je al wat je wilt veranderen, maar doe je het toch niet. Je valt terug in hetzelfde patroon, ook als je het beter weet.
Dat is geen zwakte. Dat is de manier waarop je zenuwstelsel werkt: 95% van je gedrag wordt aangestuurd door je onderbewustzijn. Door overtuigingen en emoties die je niet bereikt met alleen praten of nadenken.
NEI — Neuro Emotionele Integratie werkt op precies die laag. Het lost emotionele blokkades op die je vasthouden in patronen die niet meer bij je passen. Zodat inzichten uit coaching ook echt beklijven.
Veel vrouwen in mijn trajecten combineren coaching met NEI-sessies. Niet omdat het moet, maar omdat het de verandering dieper laat landen.
Je hoeft het niet alleen uit te zoeken
Jezelf kwijtraken is geen karakterfout. Het is geen teken dat je het fout hebt gedaan. Het is wat er gebeurt als je lang genoeg voor iedereen zorgt zonder goed voor jezelf te zorgen.
De weg terug begint niet met een grote beslissing. Hij begint met stilstaan. Met eerlijk zijn over wat je voelt. Met de vraag: *wie ben ik eigenlijk, los van alles wat ik doe?*
Als je die vraag wil gaan beantwoorden, maar niet weet waar te beginnen, is een Kompasgesprek de eerste stap.
Samen kijken we naar waar je energie naartoe gaat, wat je leegtrekt en wat jij eigenlijk nodig hebt. Zodat je niet langer blijft malen, maar weer beweging voelt.
Plan je gratis Kennismakingsgesprek
Geen verplichtingen. Geen verkooppraatje. Gewoon een eerlijk gesprek over waar jij staat en welke eerste stap voor jou klopt.
Ik ben Lisanne, loopbaancoach en NEI-coach voor moeders. Ik help vrouwen die vastlopen in werk, moederschap en alle verwachtingen om hen heen om weer thuis te komen bij zichzelf